O pianista, que imitaba un cadáver polo físico enxoito e esluído e un neno pola enerxía emocionada coa que interpretaba, anunciou unha nova actuación cun fraseo identificable do seu instrumento. O enxeñeiro, que estaba de cara á parede, mirou ao camareiro desaparecer. Logo, Kurtz sentiu un batuxar e virou a cabeza porque ese son acuático resultaba inusitado nun cabaret. A un lado do escenario, case que entre sombras, había un gran tanque de cristal cheo de auga que lle pasara inadvertido, como lle ocorrería a calquera que entrase aló por vez primeira; semellaba que os propietarios do cabaret entendesen que contiña algo tan vergoñento ou algo tan especial que habería de reservalo nun espectáculo paralelo para connaisseurs. A iluminación intensa e cambiante do escenario e o movemento que se desenvolvera en todo o seu longo durante a actuación dos clones de Marlene Dietrich contrastaba cos fachos sobrios que alumeaban agora cara a pisciniña, nunha luz tamizada polo líquido.

Era un estanque de cristal. Wilhem Kurtz observou un corpo que esvaraba entre as augas e achegouse. Parecía unha muller espida dende a cintura á cabeza e asemade un gran peixe pola cola escamada dende a cintura aos pés. Deixou transcorrer un intre mirando para ela ata que puido concretar unha cara humana e non mariña naquel ser, algo que supuxo porque unha melena longa envolvíalle a faciana a xeito de alga. As guedellas esvaraban entre as augas do tanque polos movementos rápidos da serea, deixándose caer lentamente nos intres nos que cesaban.