Os organizadores da entrega do Premio García Barros indicáronme que debía sentar na Mesa 3. A noite foi ben divertida, con Camilo Franco sempre á procura do enxeño; con Carlos Lema sempre á procura da excelencia literaria; con Xabier López López, que me ficou lonxe e canso, pero do que, como adoito, aprendín. Faltou Francisco Castro na Mesa 3, na que sentei por indicación dos organizadores. A noite era fresca en todos os sensos. Escoitei a Víctor Freixanes dende a Mesa 3 e houben de termar da emoción cando as súas palabras nos achegaron. Daniel Otero termou do trofeo, que pesaba moito, ata que o pousou na Mesa 3. Avelino Pousa Antelo achegouse ata a Mesa 3 para felicitarme e mesmo Xesús Palmou procurou unha sinatura no seu exemplar de Cabaret Voltaire procurándome na Mesa 3. Cada mesa estaba dedicada a unha das obras gañadoras do galardón, a Mesa 3 estaba consagrada a Tal vez melancolía de Xosé Carlos Caneiro. Enganáranse no nome e puxeran Xoán Carlos.