"Érase unha vez un país chamado Galiza no que había unha lingua de seu e mesmo escritores que contaban, poetizaban e reflexionaban nesa lingua de seu. Nese país, había uns editores que negociaban os contratos de edición con todos os autores; si, con todos, ata con aqueles rapaciños inéditos que desesperaban por publicar. Porque nese país negociábase; si, acordábase libremente a cesión de dereitos a todas as linguas, a entrega da exclusividade por períodos de quince anos, as porcentaxes dun 7 ou un 8 por cento sobre as vendas. Ao cabo, e pasado un tempo, o editor notificaba ao autor os libros que vendera e lle entregaba a súa porcentaxe correspondente, no caso de habela".

Lido o conto, Alicia pechou o libro Alicia no Sistema Literario Galego. Logo cerrou os ollos e pensou nas editoras das que cobrou, empezou a pensar nas editoras que asinan contratos xustos, con cinco anos de exclusividade, cun dez por cento de dereitos; pensou nas empresas que notifican os beneficios e mesmo os pagan. Empezou a contar cos dedos da man: unha grande, outra grande, outra menos grande: Alicia tiña unha man moi estraña, con só cinco dedos. E aínda excusou de contar na outra. Imaxinou, xa que logo, que a Consellaría de Cultura non entregaba subvencións ás editoras que non cumprían cos autores, como lles acontece os empresarios que non cumpren cos traballadores. Desbotou o soño, era demasiado progresista.

Marchou dar un paseo polo país para reflexionar sobre a razón de que os que cumpren dean a cara polos que non respectan os contratos.