Max Gallo conta na súa biografía de Napoleón que este estaba nacendo cando o exército francés entrou en Ajaccio. O protagonista de Anxos do Universo, é parido cando o seu país ingresa na OTAN. Laxness tense ocupado da polémica que se xerou entre os antinorteamericanos e os que temían unha volta dos daneses. Anxos do universo amosa a vida dun tolo dende que nace ata que morre afectado. A novela avanza a choutos, para adiante e para atrás, tal e como funcionan as lembanzas. Ten momentos surrealistamente divertidos, como a escea no restaurante -topica, pero axeitadamente resolta-, e outras soporiferamente poéticas. O que máis me interesou foi o seu costumismo (aínda que non creo que esa sexa unha intención do autor), poder coñecer as tres Islandias e máis ao proceso de modernización cultural do país. Dende logo, é máis interesante que outros que acaban en ridículos de sentimentais que se poñen e seica que igual de interesante que Helgason.