Miguel escribiu o domingo algo tan humano que se me viron enriba as pesadas lembranzas de hai dous anos. No paso do 2005 ao 2006 botei por volta dun mes temendo que a miña filla, catro anos na altura, padecía o peor. A doenza era ben outra, cumpridamente menos estarrecedora, pero aínda hoxe me agroman as bágoas no interior das pálpebras cando escoito a canción que escoitaba de seguido daquela. Ese título... brincaba tan metaforicamente co que lle acontecía á miña pequecha que me metía pánico.