Berlin ándame roldando. Hai uns días espetáronme, con moita carraxe, que tiña "cara de nazi"; a seguir, o ofensor desculpose con ánimo de subordinación. Lembrei daquela que no equipo de baloncesto no que xogaba de base cando raparigo chamábanme O Alemán; si, así me alcumou o mesmo entrenador que me preguntaba nos entrenamentos se tragara un garfo sendo pícaro pola rixidez das miñas cadeixas. Onte, na noite, descubrín o Berlin baixo o Berlin que programou Hitler, mesmo cunha autovía que ficou sen rematar. Unhas horas antes descubrira o precioso exercicio de spoken word de María Lado con Fanny e Alexander; sen tempo non era, é certo.