Iago Martínez e mais eu falámonos hoxe para Xornal de Galicia a respecto da miña novela máis almodovariana, que incidiría Pawley. Sempre que remato unha entrevista, cando colgo e teléfono e trato de lembrar o que argumentei, acordo do meu editor. Imaxínoo ao día seguinte, co xornal sobre a ampla mesa marrón do seu despacho, aberto pola páxina cun grande titular e a miña fotografía. Sempre se me presenta tapando os ollos coa man dereita e calculando ata onde fun quen de chegar. O trailer segue con Manuel Bragado erguendo o dedo furabolos e collendo aire ata pousalo no diafragma. Logo afasta o pai de todos e empeza a soltar aire vagariño. Despois separa o anular e, axiña, o meiniño entregado xa a unha lectura que irrefreablemente o empuxa a coller un cigarro e acendelo. O curioso é que, ten un corazón tan ancho, que lle cabe todo e nunca reñe as miñas trasnadas.