Son moitos os ignorantes da literatura que afirman, sen base algunha, que os Nobel caenlle sempre a rariños. O deprimente é que levan razón. O Premio Nobel de Literatura chegou no seu día a ser un galardón para bos escritores, pero pasou a ser un medio máis de denuncia política e deu nos últimos anos nun xeito de satisfacer o exhibicionismo nórdico. Suecia reparou en que aquelas gavelas de mulleres de físico impecable que paralizaban o corazón das praias sureuropeas xa non os situaba no mundo e que as cancións de Abba son requiems pola morriña corenteira. Larsson é o axente que mantén as súas embaixadas emocionais abertas, pero soamente lle quedan dous ou tres anos de percorrido. Por iso, os Nobel; recoñecen a poetas caribeños, ex presos húngaros ou, este ano, a unha romanesa que se negou a percibir a paga de Nadal da Stasi e que, ten coña, é escritora alemá. No fondo, galardoando exemplares únicos da zooloxía literaria, os señores que se reúnen na Casa da Bolsa de Estocolmo están premiando o seu propio carácter de país pequecho do que nos acordamos cando nos entregan bolsas no Ikea. Esa devoción pola rareza é o que me fai confiar na posibilidade única entre un millón de que un autor galego obteña o galardón. O problema é que o noso sistema literario galego teima en situar obstáculos para que un dos seus escritores almorce no Grand Hotel de Estocolmo unha mañá de decembro. O nome é Ferrín, Ferrín e máis Ferrín; seica é todo o que temos presentable. Ano tras ano repetimos candidato. Ano tras ano sufrimos a máis perfecta indiferenza. Rivas, Rivas é a nosa posibilidade entre o millón. O home do millón de euros que van co Nobel.

(artigo para El Progreso)