31 octobre 2009
CATÓLICOS VS PROTESTANTES + VAMPIROS
Esta mañá incieime no manga. Lin Bleach (2001, 2006 en español) e Hellsing (1998, 2007 en español) un tras do outro (unhas catrocentas páxinas do tirón). Comezo tardeiro co xénero, mais foi unha experiencia enriquecedora porque teñen un xeito moi particular de contar: apoiado na onomatopeia, cun código de relacións moi extraño e cun saltos temporais a machado, sen transicións. Bleach é moi extremoriental, con espíritos bos e malos, esperable. Hellsing invirte o exotismo: está baseada nunha loita a cara de can entre católicos e protestantes en Europa con vampiros polo medio. Para os nipóns ten que ser toda unha experiencia relixiosa, que cantaría Enrique Iglesias.
CAMILO FRANCO: "ESCRIBIR NON É MÁIS CA UN OFICIO"
Camilo Franco segue sendo o que mellor pensa as nosas letras: "Son da idea de que un dos grandes problemas da literatura contemporánea é que construíu ao seu redor un discurso de iniciados que a foi distanciando da xente normal. Xorde a idea de que un escritor é unha especie de crego ou gurú que está máis elevado que o resto da sociedade, cando escribir non é máis que un oficio. Así que se foron perdendo espazos para a lectura. Hai xente que asegura que para ler deben darse unhas condicións obxectivas, como para o marxismo nos 70".
"No meu caso parto da idea de que non son un autor recomendado nos institutos, non estudei filoloxía galega en Santiago, non pertenzo a ningunha xeración de ningunha Costa da Morte e tampouco teño mil colegas que cando saco un libro vaian mercalo. Se non hai ensino, nin universidade, nin bibliotecas, nin congresos, para moitos autores non hai vendas, porque o mercado en Galicia está moi cativo".
30 octobre 2009
LA HAYA
O MEU CATIVO teima en chamar Curuña a A Coruña. A pronuncia pacovazquista prendeu nel e non hai quen o convenza para que use o artigo nin cambie unha vogal. Non é a única persoa á que escoito variar así o nome da cidade, tamén está no alto do hit parade La Coruña e mesmo sinto Cruña ás veces. A Coruña ten un nome de seu e logo cada quen defórmao á súa apetencia. Algo semellante acontece con La Haya; os holandeses deron en chamalo Den Haag, cando de toda a vida foi La Haya e eu nunca escoitei a ninguén dicir Den Haag nin o Tribunal de Den Haag. Descoñezo o motivo polo que Carlos Negreira e Javier Losada non piden que se restitúa a oficialidade da denominación La Haya. Supoño que porque ambos os dous saben que os topónimos son únicos, aínda que logo escriban La Corogne en francés; A Corunha, en portugués, ou The Coronne ou The Groyne (O Dique), en inglés. Do mesmo xeito que eles non van poñer Carlos Negreira/Carbonero ou Javier Losada/Lousada nos seus carnés de identidade, como non limos nunca Francisco Vázquez/Velázquez nun texto oficial. Desconcértame que A Coruña sexa o único nome dos nosos 29.964 lugares do que se renega, pero,de atender ao uso, son partidario da sofisticación, polo que faría cooficial ‘Lacoru’. ( artigo en El Progreso) |
29 octobre 2009
O CONTADOR DE ESTRELAS, TIC TAC, TIC TAC
Fálanme dunha nova edición tras un mes na rúa. Moitas grazas, exclamo con toda a humildade que dou xuntado.
AMIS ANALIZA O ÉXITO DE 'DÚAS BOLSAS DE SILICONA'
Martin Amis inspirouse nun belo e vulgar alien que abrochou na telerrealidade para a súa vindeira novela. O escritor ten curiosidade por saber o motivo do éxito de vendas que está tendo a autobiografía de "dúas bolsas de silicona". O volume titularase State of England (que pouco me gusta, demasiado facilón), pero antes, lembren señores clientes, agardamos por The pregnant widow (o ano que vén, en Jonathan Cape).
FANNY E ALEXANDER: ALFAÍAMENTE
Fanny e Alexander xa me teñen fascinado dende o Berlin de María Lado, e volven facelo co seu novo disco. Hai dúas cancións das que gozo intensamente: Na febre dos incendios e Artefacto Burbur. Felizmente, ambas teñen letras de amigos meus; a primeira é de Xiana Arias, de Igor Lugrís a segunda. A ver se me vai dar por ler poesía... ¡buf! Non creo, non?
28 octobre 2009
DYGRA COBRA E PAGA
Dygra recibe un préstamo de Guerra para aboiar e, segundo din, paga parte da débeda en nóminas (sospeito que esta tarde rebentaron outro blog). Dáme mágoa que aconteza isto tras 21 anos dun traballo punteiro en Europa, aínda que o asunto empezou a cheirar hai tempo.
O PAQUETE DE ANDRÉS GOTEIRA
Andrés Goteira gaña o Curtas na Rede con medios escasos e unha idea sinxela e narrada coa contención precisa: O paquete.
25 octobre 2009
O OUTRO FILLO DO MUIÑEIRO
Ser fillo de muiñeiro é unha condición moi á moda. Moito se fala agora deles. Algúns fillos de muiñeiros, como xa no están en Elsinor, cargan coas culpas de presuntas finanzas negras. O de invocar a finados semellábame unha curiosidade para Antón Rebollido, que nos deixa o corazón pequeno e encollido como unha pelota de golf nas noites da Radio Galega. O propio Shakespeare, que disque era un actor sen método Stalisnasky e cunha técnica limitada polo demáis, encarnou á pantasma do pai reclamado diante de Sabela I. Foi o neto do muiñeiro, Rafael Cuíña, o que asumiu agora o protagonismo como ‘rookie’ do ano para a plataforma Pro Lingua, encarnando a banda galeguista do PP. Esa plataforma está liderada polo fillo do muiñeiro de Castro, Xabier Docampo. O escritor revisita hoxe as moas para recibir unha homenaxe no Muíño do Rañego. Docampo nunca figura nos debates dos blogs sobre literatura galega, nas candidaturas para que poidamos debutar no Nobel, nas listas á vaiche boa dos máis vendidos, ou nos estudos sobre narrativa. Escribe para rapaces, claro; pero ten un dominio técnico da narración superior á de moitos que figuran nos blogs, nas candidaturas e nas teses de filoloxía. A maiores, é un dos autores máis lidos de Galicia. El sabe levar iso con dignidade, coa mesma dignidade que demostrou aquel día en que Manuel Figueiras nos convidou a ambos os dous á Feira do Libro de Chantada. Sentárannos de par tras senllas mesas e os lectores pasábanos por diante mirándonos estrañados, pero sen pedirnos autógrafos nin sequera saudarnos. «Parecemos dúas prostitutas holandesas», sentenciou Xabier.
(Artigo para El Progreso)
23 octobre 2009
FREIDORA
EU COMPRENDO que os idiomas con tempos compostos parecen máis precisos e solemnes que os carentes deles. Mesmo sospeito que se o galego tivese tempos compostos en Galicia habería complexo de inferioridade cara ao idioma propio. De feito, abondan os falantes de novo que recorren a tempos compostos e emiten fraseados tan harmónicos como “hemos estudiao o asunto”. O tempo composto ten outro empaque, a verdade. Aínda lembraba Feijoo o outro día que nos abre canle de transmisión con 200 millóns de lusófonos. Quero pensar que se diríxía aos pais de alumnos que todos os días nos esixen que lles explicamos para que serve o galego, como se as linguas fosen freidoras ou dispositivos de GPS e tivesen que ser útiles. Serven para que un colectivo se comunique, se singularice e teña cohesión. A maiores, estamos descubrindo que un uso a maiores para o galego: serve como elemento de comunicación política. Ai temos ao parlamentario Pedro Arias que evita usalo no Hórreo. Imaxino que actúa así motivado por facer unha graza da que rir logo cos amigotes que o agardan no bar da volta da rúa; como cando propuxo que colocasen unha estatua de Unamuno onda a de Millán Astray na Coruña. Pero o galego non é o bañador Meyba contra o que loitaba sendo líder de Tetiñas Free. Para ter a liberdade de bañarse con traxe ou sen el haberá que coñecer as dúas opcións. Galicia non pode ser unha praia con dúas zonas de baño separadas. Esa foi a mensaxe que me chegou dende Compostela o pasado domingo.
(artigo para El Progreso).