BALTAR LEU a Fukuyama. Intúo que o seu referente estratéxico é A fin da Historia e o derradeiro home, o ensaio no que o politólogo proclama eternos as eleccións e o mercado libres. Eladio Fernández asumiu esta gloria infinita saltando a delgada liña vermella entre PSOE-Ou e PP-Ou. Feijóo sabe que as peculiaridades ideolóxicas deron en recursos para as campañas, por iso emite a mensaxe subliminal do interese galego aos electores do partido veciño. Actúa ao xeito de Ralph Allen, o racionalizador do Correos británico a primeiros do XVIII. Allen estaba orgulloso de Prior Park, a mansión na que conciliaba ao escritor Henry Fielding cos contrarios. Baltar, herdeiro do carlismo ourensán no artellamento social arredor do poder provincial, é menos sutil. Ignoro as razóns de Eladio Fernández, pero imaxino que foron as de Fielding cando foi desprezado polo seu líder, Robert Walpole. Tras dedicarlle a obra O marido feminino, o ministro non lle concedeu maior favor ca uns aplausos. Fielding aproveitou un encontro en Prior Park para mudar de bando. Unha testemuña criticouno porque «non podía ter feita unha insinuación máis inequívoca de que poñía o seu enxeño ao servizo da oposición». O pago foi dirixir un xornal, o premio: poñer a feder en cada páxina ao ministro que o desairara.