OS MEUS amigos libreiros andan perplexos co libro electrónico. A maioría mira ese dispositivo na lonxanía temporal, outros confían en que o libro ben editado o libro enriquecido e vitaminado vailles termar do negocio. Outros, os pesimistas, temen a liquidación por peche. Antes non eran os libros os que pechaban librarías. Ás veces era un señor enfadado. Un oficial alemán mandou precintar a Shakespeare and Company de París en 1941. A súa propietaria, Sylvia Beach, negouse a venderlle un exemplar de ‘Finnegans wake’, de James Joyce. A reacción do nazi non a comprendo. De ler ‘Finnegans wake’, que debe de ser o libro máis aburrido publicado nunca despois do propio ‘Ulysses’, non pecharía o negocio. Quen sabe, se cadra era unha vinganza contra a propia Beach por editar o ‘Ulysses’. Beach erixiuse como a libreira americana máis famosa de Europa dende que abrira a Shakespeare and Company na rúa Dupuytren de París en 1919. Dous anos máis tarde pasou á rúa L’Odeon, onde botou dúas décadas ata que o comprador desairado, lonxe de requerirlle o libro de reclamacións, enviouna uns meses ao campo de concentración de Vittel. Pero nese tempo pasaron polo establecemento a Xeración Perdida (Joyce, Eliot, Ezra Pound, Scott Fitzgerald, Hemingway...) e Tony Blair coa súa guitarra cando era un godallo. O asunto é que Sylvia Beach era unha prosma como editora, pero visionaria como libreira. O seu negocio valería como presa para conter a avalancha de peches coas que agoiran os gurús do libro electrónico. O seu secreto era ofrecer máis ca libros: tés, cafés, exposicións e mesmo camas para pasar a noite. Mesmo tiña un louro: chamábase ‘Guapo’