Nas noites de xullo estame acompañando un volume de fotografías que Jean Marie del Moral fixo a Barceló en punto de bulimento. Cando o sol se apaga, segue indo caloriña nun Ribadeo que non semella el da quentura diurna. Eu aproveito para imaxinarme en Mali onda Barceló, asistindo á creación dos lenzos que se alternan coas imaxes. Un libro bonito que me permite vivir a emoción da arte. Case mellor, escribo revivir. Hai unha semana estaba no Guggenheim e deina gozado cunha instalación de Anish Kapoor. O centro de arte bilbaíno cedeulle unha sala ampla, duns novecentos metros cadrados de espazo, para situar un canón a uns cen pasos dunha parede cara á que apuntaba. A instalación require dun propio que a poña en marcha, un evento programado para ás 19.30 horas. Ao estar corenta minutos atrás na flecha do tempo, os meus cativos e máis eu estivemos rañando a piolla. A espera valeume para mirar un vídeo no que Kapoor explicaba a natureza instintiva da súa obra. Chegado o tempo, acudimos á sala onde foron chegando outros espectadores ata sumar o medio cento. Por tras de nós xurdiu un rapaz fornido e melenudo en loiro vestido cunha funda de operario da Nissan. Dedicou uns dez minutos a acender a maquinaria e coller aire para dar potencia ao lanzamento. Meteu unha carga de pintura vermella, que semellaba un misil romo, no canón. A xente acendeu as blackberries para gravar. O traballador do Guggenheim premeu nunhas tenazas coma as que se usan para cargar a batería dun coche. O lanzamento foi espectacular. A carga de pintura esnafrouse contra a esquina de trinta metros máis aló e a pintura empezou a esvarar paredes abaixo co dramatismo de imitar sangue. O público abría a boca fascinado. Todos ollaban aparvados para a parede de enfronte, sen reparar en que o operario xa pasara por tras deles para quitar a funda no vestiario e o espectáculo da arte rematara.