Os Mr. Misto pedíronme unha benvida para O Festivalón e di máis ou menos así: "En Ribadeo gustamos de vivirmos lixeiros. Eu sempre atribuín esa querencia a que a vila empezou a construírse en Cabanela, ao pé do mar, para ser rematada nos peiraos de Rotterdam ou Estocolmo, ata onde navegaban os nosos capitáns e onde amarraban os nosos mariños. Pois si, en Ribadeo, somos de andares lizgairos, sempre camiñamos cun sorriso no bico e unha estrela na fronte. O noso Concello presentou unha enmenda á totalidade á Lei Universal da Gravidade e Newton non se deu aínda por interpelado. As cousas pesan menos nesta vila e, se un se detén a observar, mirará os ribadenses que pasean as Catro Calles; do Teatro para Casa Maseda e de Casa Arango para Casa Gayol, camiñando ingrávidos, como se fosen descolar do pavimento e botárense a levitar. A inmellorable levidade do ser local atinxe a todas as ordes da vida, mesmo o noso prato baséase nun pato que non cesa de voar. O pato ao kummel de Ribadeo -kummel de Riga, de mal nome-. O cinema tamén nos gusta lixeiro e audaz coma aquel Sétimo de Cabaleiría ao que patalexábamos petando a galope no sollado do Cine Teatro para axudar a que os cabalos pesasen menos. Daquela formabamos parte das películas; os nosos nomes non aparecían nos créditos, pero John Houston tamén nos dirixía. O Festivalón devólvenos cada verán esa emoción de integrarnos no reparto, como protagonistas ou mesmo como figurantes, na función de directores ou no cansanzo de termar da pértiga para captar os diálogos. Tanto ten, o importante no cinema é participar. A maiores, O Festivalón convídanos ao seu cinema lévedo, realizado en deliciosas pezas breves, encantadoras, emocionantes. O noso certame, o seu certame, posibilita que camiñemos lixeiros, cun sorriso nos beizos e un obxetivo na fronte. E ficamos agradecidos".