POUCO ANTES de ingresar no sanatorio mental de Waldau, o escritor Robert Walser recoñeceu a súa cobiza dicindo que mudara nunha «alma emisora de novelas curtas, famenta de honorarios». Na altura empezara a esixir adiantos elevados por cada texto que entregaba. Os editores deixaron de ceibar cheques fiándose da admiración que lles inspiraba e o autor suízo comezou a laiarse de «os señores editores non queren saber nada de min porque están tristes e preocupados. Os meus colegas sacáronlles tantos cartos que non lles queda nada para Walser». Quizais o narrador sería feliz se vivise este tempo porque Newsweek vén de publicar unha reportaxe preguntándose quen precisa dun editor. Cita o éxito do enxeñeiro Boyd Morrison, que escribía thrillers e thrillers que non daba colocado. Autopublicouse en electrónico para a Kindle Store de Amazon vendendo 12.000 copias ao mes e logrando que Simon & Schuster lle tirase o texto en tapa dura. En demérito do editor, unha profesional do asunto, a arxentina Julietta Lionetti adoita facer a chanza de que o nariz humano é quen de distinguir 10.000 olores, pero que aos editores abóndalles con ter un olfato que distinga dez libros que van ser éxito para xustificar o salario. Ata o de agora, os editores entregaban o libro coma un paquete pechado ao lector. Esa soberbia ten que cambiar porque grazas ao libro electrónico e ás redes sociais o lector pasará a ser un axente activo, obrigando aos produtores dos textos a atender máis aos gustos e intereses dos receptores. Os editores 2.0 terán que botar o día procurando material a publicar para poder optimizalo co seu coñecemento, criterio e medios promocionais.