SUFRO UNHA saúde de ferro. O meu soño central é que un asesor coma Pedro Arriola me bisbe ao oído que me meta na cama durante ano e medio, ata as vindeiras eleccións xerais. Eu, de estar na barba de Rajoy, aproveitaría ese prazo de barbeito para encamarme e ler a xeito de Onetti, que unha mañá reparou no temor a que Biche, o seu fox terrier, lle trabase unha perna e non volveu erguerse da cama. A súa muller baixaba pola Cuesta Moyano e traíalle o único que precisaba: libros. Se eu estivese tras as gafas de Rajoy, meteríame na cama ata 2012 para ler os libros perdidos que andan orfos pola casa sen unha ollada que os agarime. Comezaría polos últimos. 'A ditadura da incompetencia' (2.0 Editora), no que un furibundo Xavier Roig turra contra as estruturas, castiga as macroestruturas e bate contra as infraestruturas. Non hai funcionario ou sector público que se libre do seu intento de poñelo roibo por delicto de lesa lacazanería. Noutro extremo sitúase a novela 'Hilo musical' (Alpha Decay), dun barcelonés Miqui Otero, que -malia que el o ignora- foi concebido en Mondoñedo -«pueblo de piedra fría y olor a pan», escribe- durante as San Lucas de 1979. Otero denuncia, con retranca e boa letra, a experiencia dun parado que acepta un traballo humillante e mal pagado nun parque de atraccións. Máis claro teno Malpica, o personaxe que trazou Rivas para 'Todo é silencio' (Xerais): «Mentres se traballa non se gaña diñeiro». Aínda que el se desminta amoreando unha fortuna no contrabando. A cama, dende logo, non é para traballar, como ben sabemos Arriola e máis eu, por moito que Proust botase anos mergullado na súa buscando o tempo que lle esvarara entre os dedos.