ALFREDO, O MINTIREIRO VERDADEIRO
Cando coñecín a Alfredo tardou 59 segundos en explicarme que Guerra lle desmentira telo deostadocomo maleteiro de Fraga un artigo no País. Eu nin lle preguntara polo asunto nin gardaba a menor curiosidade polas súas falcatruadas. Daquela compadecín a súa candidez a respecto do dirixente socialista. O cándido fun eu, como comprobei tras entrevistalo recentemente. Seica Alfredo ten uns superpoderes que o convirten no Maior Asfaltador da Literatura Galega, porque reitera ser o escritor con máis páxinas no noso idioma. A falta de que alguén se tome a molestia de comprobar tan intrascendente afirmación, podíamos buscarlle un sitio no Guinness dos Récords entre a maior tortilla de patacas e e o soprador de vidro máis veloz. Eu dubido de que sexa certo porque o alaricano tamén se cre dotado dun superpoder que lle permite bourerar coa prensa para logo arrepentirse e facer desaparecer a súa responsabilidade acusando ao xornalista de inventarlle as declaracións. Amosa detentar unha faciana equiparable en solidez á fachada da catedra compostelanta tanto nesa actitude como cando asegura que o botaron da literatura galega. Deu tantas voltas que acabou desorientado e fóra do sistema. Ese desnorte que padece permítelle convencerse que, cando non vende novelas, non pensa (como non acontece a outros coas nosas obras fallidas) que lles falte calidade ou interese, senón que a Man Negra sinalounas nun contubernio. Alfredo non se explica como unha entrevista que lle fixo Xosé Carlos Caneiro na Galega foi ignorada e outra publicada en catro xornais xeneroulle ducias de explicacións. Alfredo debería saber que San Caetano non é santo milagreiro e, por moito que lle rece un, non remuda en entrevistador fondo, nin sequera lúcido ou audaz. En fin, o mundo xira do revés porque non vai na dirección de Alfredo. Eu tamén quero ser Alfredo. E, posto a pedir, ser conde.
Commentaires sur ALFREDO, O MINTIREIRO VERDADEIRO
- Dame a impresión que o que di Beatnik non é que sexa mais difícil publicar en galego para un autor de dereitas, senon que é difícil non ser ignorado no sistema literario galego para un autor de dereitas. Que non é o mesmo e que non deixa de ser certo. Conde non tivo problemas para publicar, pero a recepción do seu traballo (traballo para min irrelevante, por outro lado) quedou mediatizado no sistema literario polo seu posicionamento político. A referencia que el da sobre o tema é o resumo da súa obra que fai Dolores Vilavedra na súa Historia da Literatura Galega, apenas liña e media, da cal a metade é unha referencia a súa errática traxectoria política e persoal. Sen entrar no valor literario da súa obra, non se explica que nunha historia da literatura galega Conde non mereza mais que liña e media de non ser pola cuestión política. Sobre todo vendo o que se lle dedica a outros autores tamén cortiños de talento pero situados na marxe adecuada do politicamente correcto.
- Suscribo o dito por beatnik e Pedro.
Lamentablemente, o Sindicato Libreiro Galego é pequeno, está controlado por uns poucos, e non dá maná de abondo para que coman todos os que non queren ser profes de insituto. Funciona o "e usté de quen ven sendo?"
Por outra banda, quen caral.. é a tal Vilavedra para dicir de ninguén, e menos nunha Historia da literatura galega, que futano ou mengano tiveron unha traxectoria "política" e "persoal" (?!) "errática"? Unha comisaria política da Stasi? - Como ben din Pedro e ms, eu non dixen que tivera problema para publicar (dixen o contrario, aí enriba se le; pero en segundo que editoras), senon para gañar prestixio, gañar un lugar. E vostede mesmo, Jaureguizar, vén darme un pouco a razón cando fala das comenencias. Eu refírome ó escritor. O das lerias políticas é outra cousa. Se vostede di que esas "comenencias" lle pasaron factura, non hai máis que dicir. Porque do seu talento literario non dixemos nada.
- Nunca dixen tampouco que fose un clásico da literatura universal, ollo. Dixen que do seu talento non se falou nada. De simpatías políticas é do que se falou. Comprendo que iso poida impedirlle ser presidente da Xunta, pero de ningún xeito acadar o lugar que, dacordo co seu palmarés, debera ocupar na literatura galega. E ese lugar son máis de tres liñas.
Non é tampouco o único caso. Agora comeza a recuperarse parte do que publicou outro "traidor" como foi Wenceslao Fernández Florez no seu día. Tamén a él lle fixeron o vacío pola súa simpatía cara o réxime franquista, por cousas que puido ter feito, pero nunca relacionadas coa súa profesión de escritor.
Deixémonos de caralladas. Se queremos adicarnos á política, ben. Pero non toquemos con esas sucias mans a literatura. Algún que outro que se tivo que exiliar en Buenos Aires para publicar en galego sabe que iso nunca trae nada bo. - Choradas ou chorradas?Ambas. As entrevistas de Conde para promocionar o seu libro e o seu ego nestes últimos tempos están cargadas de choradas e de chorradas. Hai que recuperar o papel das que se laiaban nos enterros. Poñan un canon para que se manteñan as plañideiras en todos os oficios. E nomeen xa plañideiro oficial de Galicia a Alfredo Conde.