Elvis estivo onte ceando na casa. Préstame convidalo porque, a diferenza do que puidera supoñerse, é limitadamente esixente e amplamente cariñoso cos meus fillos. Adoita traerlles reproducións de coches norteamericanos dos anos 50; algúns Mustang ou Pontiac. Mesmo confórmase con calquera cousa na mesa: un paquete de pan Bimbo, medio quilogramo de peituga de pavo en lascas e unha botella de dous litros de Coca Cola. Sen cafeína, que logo non dá durmido. Cando acabamos de cear, a muller sempre lle pide que cante Allways on my mind e el accede. Colle unha vasoira e entoa a capella, no medio da cociña, mentres ella lle prepara os emparedados. Soamente o fai para nós porque se lle acordan os imitadores e lle dá xenio. Onte comentouno outra vez e eu retruqueille que a xente non ten amaño, porque a semana pasada percorreu por Galicia a Copa do Mundo que gañara a selección española do mundo para que montes e moreas de afeccionados se fotografasen con ela. “E iso que era unha imitación”, advertinlle. Elvis amosouse comprensivo: “Polo menos o seu sentimento era limpo, non coma todos eses tipos que me imitan, que sempre escollen a miña decadencia para representarme. Ou non viches que visten a funda branca axustada e as lentexoulas? Hai algo máis humillante?” Non acertei a contestar. “Deixa a vasoira, Elvis. Imos comezar a cear”.