HAI PATRIOTAS que están certos de que os himnos son demasiado trascendentes como para confiarllos a unha cantante de pop. Agora asinten compracidos no cumprimento da profecía: Christina Aguilera era inaxeitada para cantar o himno norteamericano na Superbowl porque se enganou en dúas frases. A letra da BSO oficial dos Estados Unidos tampouco ten tanto aquel, non é coma o noso, que non se arredra en insultar a «imbéciles e escuros», nesa arroutada tan escarallantemente tola de Pondal. Cando menos, tomamos o himno máis en serio e non escollemos a Pili Pampín para cantalo na inauguración da Cidade da Cultura, se ben non faltaron os rumorosos queixándose de que o coro obviara o fragmento no que se cita a «nazón de Breogán». O problema dos norteamericanos é que adoecen de sentírense pobo a tempo completo, polo que pensaron que unha número 1 de radiofórmula era o máis aquelado para que as masas estivesen representada nunha dignidade tan alta coma é un partido entre xogadores de rugbi tuneados con ombreiras de plástico. Cando houbo que mandar cantantes, o exército español presentou máis sentatez remitindo a Marta Sánchez a Iraq para interpretar Soldados del amor. O escote baixo e a minisaia alta garantiron que ninguén reparase na letra.