ARCADI ESPADA meteu a Javier Cercas nun burdel de Arganzuela, un lugar que así, lido a secas, soa a estar moi necesitado de amor. A verdade é que os lupanares foron de sempre espazos de recreo frecuentados polos escritores; sobre todo, como fornecedores de bocadillos ás catro da mañá. Agora o negocio mudou a unha repugnante explotación de raparigas importadas, polo que non imaxino a ningunha persoa en pleno uso das súas capacidades lectoescritoras -coñecedor, daquela, do cambalache-, dándolles uso. A historia naceu coma un xogo de Francisco Rico que negou a súa condición de fumador para defender a lei antitabaco. A proposta non deixaba de ter a gravidade dos xudeus que aceptaban a fe católica para evitárense o lume purificador. Cercas entendeuno dese xeito. Botou unha zamarra de comprensión sobre os ombros axelados do columnista asegurando a posibilidade de converte a fición nun elemento argumental máis. Espada forzou o argumento ata teletransportar a Cercas, que estaría na casa, ata un puticlub de Arganzuela no que se producira unha redada. Os argumentos de Rico, Cercas e Espada nada teñen de novo, xa se queixaba Cunqueiro de que o acusasen de mentireiro. «Que culpa teño eu de confundir a realidade coa miña imaxinación!», xustificábase Con todo, a literatura sobre señoritas que fuman e che tratan de ti ten máis de fantasía elaborada ca de realidade gozada. Henry Miller dedica máis páxinas de 'Trópico de Cáncer' (Galaxia) -lean a tradución de Borrazás e desboten o resto- a laiarse da fame ca a fachendear de sexo. El mesmo recoñece que, estando coa prostituta Germaine, «subimos ao hotel e botamos o segundo tiro; desta volta non me cobrou, foi por amor».