Wittgenstein vive bastante feliz na súa cabana de pescadores en Galway. Afirmar que vive é unha noticia no seu caso porque seis dos seus irmáns acabaron en psiquiátricos ou suicidándose e o outro quedou manco dun bombazo, aínda que se consolaba interpretando a composición man esquerda que lle ideara Maurice Ravel. A Wittgenstein agrádanlle pouco as visitas, polo que parei pouco. Unicamente me acheguei ata a costa escocesa para consultarlle pola crise libia. Estou preocupado, apartemos a un lado o cinismo, polo prezo da liberdade: é dicir, polo custo no meu peto de cliente de gasolineira que tería a implantación da democracia no magreb. O filósofo non entendía que me preocupase un asunto como aquel. Eu acordei de que el escribira o seu 'Tratactus philosopycus' mentres as bombas furaban a terra ao seu redor e que o sacara da fronte de batalla mediante cartas ao seu amigo Bertrand Rusell. Wittgenstein abstraíase no medio do caos. Volveu facelo. Case que nin se despediu de min. Fitoume con aqueles ollos de quixote toleirán e volveu adentro de si. Marchei pensando na grande contradición que vivía, afimando a supremacía da realidade sobre o debate filosófico, pero consagrado a el. Acordei logo do comezo do seu libro: “o mundo non son as cousas, son os aconteceres”. E Libia seguía ardendo por moito calmo que estivese aquel mar escocés.