O MEDO A VOAR fai estranos os compañeiros de cama. Hai parellas que se din adeus nun xulgado porque son demasiados anos indo ao pobo da túa nai cando poderíamos facer unha viaxe a Islandia. O nerviosismo de descolar nun avión é un pánico escénico, un temor relacionado con esa teima de camiñar a rentes do chan que nos entrou aos homes logo de baixar da árbore. Hai un terremoto en Xapón e botámonos a bicar a terra. Tamén hai contradicións: o meu pai voou ducias de veces a África nos avións de hélices dos 50 que mitificaron Humpfrey Bogart e Ingmar Bergmanl na súa despedida en Casablanca. Nos 90 sentía vértigos se tiña que facelo a reacción en clase turista. «Tiña outra idade», retrucaba para contestarme que daquela non reparara en que era finito. A desconfianza cara aos avións non se soluciona con cursiños nin con reiki, soluciónase ao xeito de Camps e Fabra, construíndo aeroportos dos que non precisas descolar. Esas instalacións teñen todo o sentido para os que nos concienciamos con 'Aeroporto 77'. A solución é perfecta: acudes ao aeroporto, embarcas, póñenche un simulador, 'voas' un par de horas e regresas. Todo sen gastar unha pinga de combustible. Sempre coas rodas na terra para facer unha viaxe a ningunha parte. Ao cabo, a vida consiste niso.