James Ellroy chamoume no abrente. Imaxino que se despistaría polo cambio de hora porque el vive en Los Angeles, onde escribe novelas sobre os extremos de perversión e egoísmo que poden acadar os homes. James salfire o seu fraseado con palabras bruscas que lle avivan o ritmo da fala, pero que eu non podo reproducir por pudor. Ellroy interesouse sen ese pudor meu polo que estaba acontecendo “na pequena cidade galega da muralla”. Dese xeito me preguntou porque non se lle acordaba o nome. Aínda que, cando llo dixen, retrucou que era axeitado para unha pizzería dos 50 na que soase jazz en directo. Alguén lle informara de que había un proceso xudicial que se escribira en 76.000 folios con cadáveres desaparecidos, galiñas tratadas con máis agarimo cás prostitutas, coches con dobres fondos nos que se agochaban quilos de 100% colombiá, malleiras que se curaban pintando as habitacións para tapar as pingas de sangue,.... “Eu nunca cheguei a esa cociña do Inferno nas miñas novelas”, confesoume. O curioso, ¿sabes, James? -díxenlle-, o curioso é que a xente pregunta polo nome do señor ao que lle prestaba vestir saia no reservado ou polo do que encaraba as escaleiras con dúas rapazas subvencionadas a fondo perdido. Sentín gargalladas polo teléfono. Ellroy nunca foi ben, pero dixo algo sensato: “O único triunfo que nos presta é o propio”.