As redaccións dos xornais e as editoriais están habitadas por uns seres que se arredran a un curruncho e a uns horarios serodios, como se quixesen obviar que a súa función é tan inocua como se pensa. O corrector móvese polas páxinas coa intuición dun experto fontaneiro, debe ter a vista afiada para detectar a fuga. Henry Miller, que foi un deles, sentenza en Trópico de Cáncer (Galaxia), que “un bo corrector de probas parécese algo a Deus Todopoderoso: está no mundo sen pertencer a el”. Miller, que logrou un posto que o quitou da miseria encantadoramente parisina cando morreu o seu titular nun accidente, atrévese a facer un humor cruel co oficio, e, en consecuencia, consigo mesmo. “Non importa a natureza da calamidade con tal de que estea ben deletreada”, afirma, para remachar: “Nada escapa ao ollo do corrector, pero nada atravesa o seu chaleco antibalas”. Eu coñecín varios correctores, pero hoxe quería falarlles de Ansedes, con el crucei unha boa parte da miña vida profesional en El Progreso; el exerceu de detector das erratas e os erros que eu perpetrei en dúas décadas e que el impediu que se transparentasen a vostedes. Podo asentir a todo o bo que sinalen sobre el os que os coñecen. Atreveríame a engadir, unicamente, que, por moito que admire a Miller, non podo aceptar que sexa indiferente. Ansedes nunca foi indiferente a nada, por iso sempre che achegaba unha suxestión para mellorar a túa expresión. O escritor americano afirmaba que “a maior calamidade dun corrector é o temor a perder o emprego”. Ansedes non o perde, máis ben ao contrario, a profesión pérdeo a el. Pero, acouguen, non marcha lonxe, unicamente se xubila.