A madrugada de onte en Londres era unha néboa gris escuro flotando a medio metro do pavimento. Parei o primeiro taxi que pasou por Bloomsbury Way. Era negro, con esa forma de biscoitos abombados tan peculiar. O condutor, un home repoludo, con traxe e gorra de prato combinados en cor co automóbil, tiña a cara branca e gordecha coma un queixo fresco. O asunto é que aquela faciana devolvíame ecos cinematográficos. Era cuspidiño en Alfred Hitchcock. El logo se decatou e reaccionou cunha gargallada. “Si, non se sorprenda; son o orixinal”. Abrín a boca coma un pelícano famento. Hitchcock ría sen paradura, divertido polo meu susto. Non daba arrancado. “Despois de morrer, busquei algo máis tranquilo ca dirixir a Tippi Hedren”, bromeou en referencia a unha actriz á que someteu durante cinco días a ducias de corvos como vinganza por rexeitalo. “Xa non hai belezas así no cinema”, argumentara ao contratar aquela inexperta. “Sempre coidou vostede as formas, os seus traballos teñen máis de aparello impecablemente montado ca de contidos”, atrevíme a espetarlle. O exrealizador sinalou o perfil dun estadio grandioso emerxendo na néboa. A seguir, reflexionou: “O mundo é un escenario, como escribiu Shakespeare; a xente quere espectáculo. Por iso me fixen taxista nesta nova vida, para poder asistirao espectáculo do ser humano de cerca e a cotío”.