Ao logo dos centenares de anos nos que se prolongou a miña infancia en Ribadeo acordaba cos chíos dos paxaros. Viviamos nas aforas da vila, nunha benzoada e inmensa leira na que o skyline era vexetal. Os amenceres nos que brillaba o sol abrochaban coas crías das aves berrando pola comida ou polos machos chamando polas femias, nunca souben comprender os documentais da 2 e Coñecemento do Medio era unha asignatura por inventar nalgún solleiro departamento ministerial. Agora, trinta anos mais tarde, seguen espertándome eses chíos. Houellebecq razoa, no limiar de Unha novela francesa de Beigbeder que "a vida divídese en infancia e idade adulta". Rescata, cunha suave dor, unha terceira etapa, "chamada vellez, unha época na que volvían as lembranzas da infancia e daba un aspecto de unidade á vida humana". Se el teme que desapareceu, débese a que "para entrar na vellez, precisábase tela aceptado, ter saido da vida para entrar na idade da lembranza". Ando esgotando os 45, polo que non me mete medo que o círculo se vaia pechar atrapándome. Sei que os recordos volven porque volvo sentir os chíos de mañá, en Lugo. Cando asomo á ventá para atopar o ceo da miña nenez, descubro, frustantemente, que o que pita son as máquinas da ORA.