Christopher-Hitchens-006-polaHemingway servíase todos os días unha copa de champaña para ler as esquelas. De buscar algo para celebrar no escuro tránsito, el soamente debía de atoparlle manterse vivo por riba da morte allea. Vai para un par de meses que lin a nota de despedida que redactou Christopher Hitchens. No limiar anunciaba que ía apañar lembranzas a xeito de despedida. Con sentido do humor recolle aquela noite na que Auden recibiu unha chamada do Times para encargarlle a necrolóxica de Stephen Spender. É habitual, en tempos xa era, que os xornais garden na neveira da redacción as notas funegráficas dunha presada de persoeiros. O encargante do periódico ignoraba que Auden convidara a Spender á súa casa para botar uns días. De mañá, mentres almorzaban, Auden atreveuse a contarllo e, non sen unha intención tolda, preguntoulle se lle apetecía suxerirlle algún contido do seu requiem. Spender calou con prudencia, non por temor a convocar adiantamente o seu pasamento, senón con medo a que Auden soubese que el xa lle recibira e cumprira esa mesma encarga co seu anfitrión. No seu libro, Hitchens segue reflexionando inconexamente sobre o pasamento recuperando a frase de Edwin Schneidman, "quen durante toda a vida combateu o suicidio". Schneidman enfrontouno con tanta enerxía que adoitaba lembrar aos desnortados: "Morir é a única cousa na que non tes que facer nada". Hitchens decidiu que el quería "mirar a morte aos ollos e estar facendo algo cando veña buscarme". Hitchens sempre mirou aos ollos o espectáculo do mundo. Sempre deu a súa opinión, sempre foi contraditorio, transparente e inesperado. O periodismo non pode ser recto nin equilibrado nin sensato; ten que ser unha bela paixón tanxente coa tolemia e a inexactitude para ser verdadeiro. Remato coa mesma frase coa que Hitchens pecha o texto longo para un breve adeus: "cando menos sei o que teño que facer"