egipcio tarot oraculo (5)HAI POUCAS COUSAS que me saquen as gañas de comer. Aconteceume unha madrugada cando regresaba, cun xaxún involutario de media xornada, na parte traseira dun Land Rover da Garda Civil descendendo polas caeiras dos Ancares cara a Negueira de Muñiz abaixo. Os axentes, que saíran do cuartel de improviso, fixeron unha milagre bíblica ao quitar de non sei onde un molete de pan e uns chourizos tan locais como saborosos, con ese achega notable de pimentón que adoita saberlles aos da montaña lucense. Eles tenderon o compango e máis a navalla, eu sentía un bosón de Higgins no centro xeográfico do estómago. Declinei participar no banquete por mor do saco negro que nos afastaba no medio do habitáculo. Contiña o cadáver dun chaval ao que se lle atoara a respiración meses atrás. Os exipcios chantaban un cadaleito sobre as mesas que usaban nas larpeiradas para lembrarse da fugacidade do pracer que nos brinda o padal. Pero carezo de verniz faraónico.

Ese desentendimento do culinario vólveme estes meses cada vez que se me cruza ‘Un país para comérselo’ practicando o zapping. Mirar un exobeso con cara de afección hepática e a un magro con riscos de faciana afeitada a navalla recomendándome comida provócame unha sensación de saciedade que nunca logrará o Obegrass.

Un prescritor debe gardar unha liña curva para que o seu consello nos reconforte. Alexandre Dumas, poño o exemplo, presentábase a través da melena tesa coma lume ardendo nun piñeiral e un mostacho vizoso gornecido por dúas bochechas con forma de outeiros e cor de carne de pato. Non nos é traballo representárnolo «en camisa, cortando a cebola, remexendo nas potas e dando 20 francos aos pinches» para garantirse a máis entusiasta disposición, segundo a posta en escea que describe un amigo do autor de ‘Os tres mosqueteiros’.

fresa-con-chocolateGadir vén de tirar unha versión en español do seu ‘Le grand dictionnaire de cuisine’. O texto ten ánimo de guía territorial e mesmo atende nun aparte a Galicia, onde atopa «os maiores amorodos de España». Comeza por unha advertencia nada culinaria, como é que o viaxeiro deben evitar os bulebule que o asaltarán nas estacións de tren co para lindalos cara a pousadas . Daquela non atopará «nin chocolate potable, nin caldo comestible, nin cama praticable». O seguinte aviso, importante para o escritor, é que o chocolate «que vostede atopará claro nas dúas Castelas» se serve «nunha taza máis grande que contén un chocolate máis líquido». Aínda.

Fóra destas matizacións negativas, louba o bonito que se embarrica en ‘Castroréale’. Aconsella preparalo como recheo da tortilla francesa e acompañado de pementos. «Santiago, situado a legua e media do mar, é o mellor sitio de Galicia», asegura porque o aire do camiño «sácalle a pesadez». Non deixa de sinalar, de paso e con desinterese, cara a «os polbos, que son a comida dos pobres».