HAI ALGO DE materia moral no exhibicionismo, mesmo no máis impúdico. Goliarda Sapienza constrúe en ‘Eu, Jean Gabin’ (Galaxia) unha escea na que un rapaz que está mirando unha película dende o poleiro do cinema, baixa os pantalóns para amosar un cú pálido e inzado de furunchos aos espectadores acomodados na pratea. O mozo perpetra a obscenidade como unha mostra de rebeldía, asumindo que naceu tarde parGABINa desfilar por entre corredores de xente liberada naquel París do que De Gaulle botou aos nazis como si deu feito o seu modelo, o actor libertario Jean Gabin. Contáronme que en Ribadeo se produciu un feito semellante cando Antonio Machín cantaba no Cine Teatro. Dos gardenias para ti tarareaba o mestre cando un estoupido intestinal de sonoridade inaudita o asustou. Daquela, os asistentes se xiraron para mirar ao sospeitoso habitual e el berrou: «Eu non fun!» O estouro estaba exento de ética e de reivindicación porque o autor entobouse no anonimato. O contrario que fixo Jean Gabin. Nunca se moveu na comodidade do común. Entre o seu carácter túzaro, o seu melomaníaco concepto de si mesmo e a súa elevada autoexisencia ética sempre estivo exposto ás balas. Despois de traballar en ‘A grande ilusión’, de Renoir, rexeitou as propostas de Hollywood para vivir na tranquilidade luxosa dos Estados Unidos. Ficou en Francia, o seu país, ata que o exhibicionismo militarista dos alemáns se reforzou ata límites que non deu aturado. Gabin serveu de modelo tamén noutros ámbitos. A propia Sapienza quixo amar a outras mulleres ao xeito do actor, tal e como Jean Gabin quixo a Marlene Dietrich, por exemplo. Sen exhibirse.