NEWS DEALER

ÁS VECES PEPE saúdame amosándome a palma da man rosácea cando entro no xornal. Outras, simula empuxar a alguén imaxinario. Non comprendo o seu idioma de signos, pero, como viste nun antroido barcelonista de xeito permanente, supoño que monologa sobre fútbol. Sei tanto do asunto como de raíces cadradas, polo que lle cambio de tema. Pregúntolle pola moto negra e lustrosa coa que achega periódicos aos lugueses, polas rutas que cubriu na mañá. Pepe sempre dispón dalgunha chanza no cargador para disparar e un par de euros para uns cafés. Levámonos pracidamente, malia que os escritores temos unha tara. Non o digo eu, confésao Bukowski en Ausencia del héroe (Anagrama, xaneiro 2012). «Os escritores non entendemos como alguén, a parte de nós, pode ser interesante», revela o sabio alcoholizado. Non é algo para presumir. Por iso nunca lle contei que escribo novelas. Pretendo que siga certo de que agocho no armario emocional un madridista resentido que evita pulsos dialécticos. Entre mentres, gozo dos cortados e das gargalladas. Conta Carrière, guionista de Buñuel, que o director daba por malgastado o día no que non rira. Agradezo compañías que non buscan adoutrinarme, senón divertirme porque a xente fálame de asuntos que me acaen tanxenciais. Son consciente de que as cuestións que me interesan ­­—o Himalaia, a pesca de caranguexo no estreito de Bering ou presencia ortodoxa en Oriente Medio­— son infimamente compartidas, polo que procuro non interromper. O negativo é que soamente me interesa escoitar respectuosamente os libros, porque se deixan seleccionar e contan historias que me atraen.