Nelson011

Acontece logo de atravesar o cabo de Boa Esperanza dos trinta anos. Encaras outro océano e préndeche a intuición de que morrerás algún día, de que o único eterno son as verdades que fixan as matemáticas. Ao primeiro, non tomas en consideración ese sabañón anímico, pero un día asumes que está aí e non vai desaparecer. Paco Martín contoume dúas ou tres voltas aqueles meses algo antes da metade da súa vida nos que a vida teimaba en dobralo pola metade. "Acabas por aceptalo", confesoume, sen perder o alento de estupefacción que nace de afacerte ao maior dos males. Paul Auster repasa esas dúas verdades que te revelas a ti mesmo en 'Diario de inverno'. Galaxia vai quitalo en galego e Anagrama, en español. "Pensas que nunca che vai acontecer, que es a única persoa á que nunca lle acontecen esas cousas", arrinca ao primeiro desta comparecencia diante da vellez. Avanzadas as páxinas, reconstrúe un simulacro de infarto que el vive con tanta solidez que dá reflexionado que "cando a unha persoa lle chega o tempo de morrer, o seu ser muda a outra zona de conciencia, onde é quen de asumila". Auster, aos 64 anos, séntese arrastrado polo magnetismo irrevocable do burato negro, pero vai deitando aquí e alá no relato a súa debilidade pracenteira polos xarutiños e polo viño, pero, fundamentalmente, establece unhas memorias paralelas do tesouro que encarna o sexo. As lembranzas parten da adolescencia. Con todo, detense no relato para denunciar o pasamento do pai, en 1979, "cando facía o amor coa súa moza". Auster revela que moitos homes lle louban esa fin, "pero a min seméllame o máis horrible".

Fotografía: BRUCE NELSON