bidermanas 1FRANCIS SCOTT Fitzgerald teimou en ser quen non era. Botou unha tempada agobiado polas dimensións do seu pene. Hemingway levouno de xira polos museos para homologalo. Como non o deu convencido, acompañouno a un baño para servirlle de modelo. Acougou, pero deulle a teima de ser rico. «Dende o bacherelato ata a universidade preocupoume que non había de ir a Yale», confesa nun ensaio de Mi ciudad perdida (Zut). Ao tempo que se sente excluído da élite formativa, confesa a envexa do seu amigo Perry, quen «naturalmente, nunca foi á universidade». Perry era un visionario que lle afeaba a Francis como «morboso» todo o que non se lle facía práctico. E Perry chegou a poñerse rico. O propio Scott Fitzgerald escribiu a esgalla ata chegar a cobrar grandes cantidades. O seu nivel de vida tamén medrou, pero dun xeito xeométrico. Chega un momento en que tivo que resetear a súa relación de ingresos e gastos, tal e como conta no texto Como sobrevivir con 36.000 dólares al año. O aluguer da casa, unha casa de revista, representaba unicamente un dez por cento desa cantidade de supervivencia. O autor informa de que «abandonamos a clase dos novos ricos e nos instalamos na clase dos presupostos», apunta antes de comentar que a súa muller mercara un libro de contabilidade para desacelerar os gastos. Como sinala a editora, Yolanda Morató, Mi ciudad perdida trata de «aqueles que adquiriron a súa fortuna da noite para a mañá e non deixan de preguntarse canto lles durará e como conseguiron outros que lles dure». Malia todo, Scott Fitzgerald non deu eludida a quebra. Dorothy Parker espetoullo diante da tumba: «Pobre fillo de puta».

Photo: Chiens du Passage Ganneron (Paris, 1951) Isiz Bidermanas