15014w_helenlevittJavier rompeu unha gasosa. El e máis eu estabamos asomándonos á adolescencia nos arrabaldos de Ribadeo. O pai mandárao por unha botella das que envasaba Rañón por tras do cine. Cando volvía para casa, debía de estar imitando a Fofó ou algún pallaso da televisión, ou debía de andar nos biosbardos, a desgraza foi que se lle eschachou nunha gabia, a un cento de metros da casa. Javier non se presentou no partido de fútbol posterior á merenda. Escapara da casa porque temía, seica con motivo, unha malleira do pai. Eu, coa candidez da clase media de educación avanzada, non podía comprender que un pai puidese largar sequera unha cachetada ao fillo por romper unha gasosa. Na miña casa solventaríano cun castigo a non ver o próximo partido televisado do Athletic e dándome outro peso. Nestes días, de bicentenario de Dickens e de que axeitamento de Grecia coma parque temático para o Oliver Twist, que tanto recreou Hollywood, volvo reparar na flutuación do valor dos cartos. Cando hai uns anos o pai de Javier, que era gandeiro, podería beber viño decente sen necesidade aforrativa de rebaixalo, agora volvería esmagarlle o cú a patadas porque a renda de integración social non abondaría. Seica Javier foi atopado aos tres días durmindo no alto dunha árbore coas lentes gordas pousadiñas con coidado para que non caesen nunha póla. Non volvín velo.

Photo. New York c.1940. Helen Levitt