reise_taschen_ufer_1543268sUN ESMOLEIRO clamaba antonte por «unha simple moeda» na praza lucense de Santo Domingo. Non pedía máis, pero se sentía impelido a xustificar o destino do euro que reclamaba: «Aínda non almorcei», berraba, como se gritar reforzase a sinceridade. Non moi lonxe, Hipólito Trinidad, pedía por boca dos empresarios que se volvese pintar a liña de financiamento. Ao igual ca o pobre, eles confórmanse con pouco e están dispostos a presentar ducias de documentos que xustifiquen o destino que van dar ao préstamos. A xente camiñaba onda o esmoleiro coma se non o escoitase, reclamando en silencio a solvencia que berraba. Eu pasaba por Santo Domingo de cara á sucursal de Nova Galicia Banco aberta na rúa do Progreso. Tocoume facer cola detrás dun vellote cuberta cunha viseira de cadros e cunhas lentes grandeiras e de plástico marrón anticado. O señor era alto e se movía por leves impulsos eléctricos. O seu chuvasqueiro, azul mariño, lucía sobre a caluga unhas letras brancas bordadas. New Jersey Nets, poñían nun tipo de letra Vivaldi, que soa harmoniosamente a xardín de pazo austrohúngaro. Polo que sentín indiscretamente, o home regresara a emigración e trataba de organizar as súas contas. Seguro que levaba unhas moedas no peto. Mesmo eses dólares que gañara tras emprender décadas atrás unha viaxe incerta dende a miseria alén a praza de Santo Domingo. Moito máis alá.

Photo: Reise taschen ufer. Izzi Bidermanas