82-j-22

A MIÑA NAI e máis eu temos unha conversa recurrente nos seus aniversarios. Ela teima en que, cada ano que cumpre, ten un menos que o anterior. Houbo un ano en que fomos da mesma quinta. Agora xa me confundo na resta, pero sospeito que a muller que me concebiu é máis nova ca min. Cando empezou a contarme esa desorde natural, ela non coñecía O curioso caso de Benjamin Button, o conto de Scott Fitzgerald no que un vello vive a súa existencia do revés: rexuvenecendo canda o fluír da vida. A mercaduría de Fitzgerald era esa: unha mocidade eternamente banal e divertida. Comprábanlla a un prezo máis elevado do que merecía as revistas importantes dos Estados Unidos do seu tempo. O país trataba de erguerse dos estragos que provocara a primeira Guerra Mundial nos rapaciños aos que arrincaran dos pupitres universitarios para depositalos nas trincheiras francesas con tanta urxencia que os seus corpos non asimilaban os motivos de situarse fronte a fronte cos canóns alemáns e os estertores da cabaleiría prusiana. ‘Contos da era do jazz’ (Rinoceronte) brilla con moita festa, bastante jazz e caldeiros de ponche, pero non esquece dos soldados que regresan mancos e coxos ás súas cidades, sen dar sacudida a perplexidade de formaren unha Xeración Perdida. Scott Fitzgerald viuse rodeado dunha sona de superficial e hedonista bastante inexacta. Champán e ‘rag time’ valéronlle para financiarse a xolda con ricos, pero Benjamin Button fala desa morriña dun mundo que esmorecía. Máis ou menos como nos aconteceu con este país próspero en camareiros e albaneis ata que o globo da abundancia nos estourou no medio e medio dos fuciños.


Above Untitled, from Seacoal  ©Chris Killip