echos-italian-design-la-vespa-2404251

A semana que marchou o domingo acudín ao colexio de Riotorto a suceder ao meu compañeiro Pablo Gavín nunha charla sobre prensa. Eu sei que en Riotorto naceu José María Besteiro e non se me escapa que Luís Iglesia tamén é de alí. Ben lembro que en Ribadeo contan que uns dos ricos locais, Andrés Tojal, ten radicada a nacencia ou andaba vendendo teas polas feiras dese lugar, non o lembro con toda a nitidez, pero Riotorto nunca estaba alto na miña lista internacional de cidades fabulosas. Nos primeiros pasos no centro educativo, unha muller un ano menos vivida ca min logo me recoñeceu. Eu tamén a ela, pero deume reparo confesar que me a cara pertencía a algún tempo circunstancial da miña adolescencia. Apareceu máis tarde a nai dun alumno. Ela atendera ao bacherelato no Laboral ribadense un curso antes do meu. Ribadeo era a súa oportunidade. O instituto quedaba saíndo pola cociña da miña casa segundo se cruzaban un campo bravo de herba e un campo de baloncesto curto coas canastras adaptadas a xogadores dez centímetros por baixo do normal. A miña oportunidade era A Coruña. A vida dos rapaces na cidade atlántica debería de ser, innegable e infinitamente, moito máis atractiva ca miña. Podían asistir a clases de judo, cando eu debía conformarme con executar un karaoke xestual de Bruce Lee á saída do Cine Teatro, e seguro que frecuentaban billares e futbolíns canda rapazas que levaban a coleta loira en horizontal polo vento que lles sopraba nas Vespas. Co tempo, descubrín que o afortunado era eu, coa liberdade de escoller a árbore na que construír a cabana e co tempo suspendido a vista de paxaro sobre o noso campo de futbol con perfil heptagonal. Provocoume envexa ácida comprobar que a vilela que eu me representaba cativa e somnolenta conta con ducias de actividades graza a Óscar Queizán e o seu equipo, que hai seis alumnos por profesor e que cada un dos 55 colexiais dispón de cadanseu ordenador; que Riotorto é a súa oportunidade.