Chees&FruitTODAS AS MAÑÁS tomo un café Nespresso de pé apoiado no alfeizar do durmitorio representándome o meu xantar e máis a cea, e mesmo me dou proxectadas algunhas imaxes do que pode ser o almorzo do día seguinte. As cantidades sempre as compro en supermercados, pero as calidades requiren un agarimo e cada día dedico máis horas e máis pensamentos a comer ben, que é o maior acto de respecto que pode desenvolver un polo seu corpo e seu propio goce unha vez superados os sufocos adolescentes e as febres de pagar a entrada do piso e máis o cadro da luz.

Así que, mediada a mañá, disfruto co desfile glorioso de furgonetas brancas con diversos rotulados comerciais, que sempre apelan ao paraíso rural que nunca existiu e ao xeito tradicional de facer as cousas, que en tempos non era tan hixiénico como debería. Os vehículos van chegando dende Friol, Outeiro de Rei, Rábade,... mesmo antonte mirei un viaxado dende A Pobra do Brollón.

Eses instantes de delicioso amargor de café que o único que ten de malo é o interrogatorio ao que me someten na tenda da Coruña tras definir concretamente o número e a categoría das cápsulas que quero mercar, fan que me sinta coma un adiñeirado romano do Baixo Imperio vendo chegar os mellores alimentos de toda a orbe civilizada coa vantaxe de que as viaxes non se prolongan semanas e o estado de presentación é impecable.

O bo da froita que merco, por exemplo unhas mazás do Bierzo, é que ten formas irregulares, mazaduras e recenden coma aquelas coas que estraba Cunqueiro a habitación con vistas á catedral mindoniense na que escribía. Por iso, hai xantares nos que me someto a esa fórmula imperial de deixar que mas traian á cen metros da casa.

Con outra, porén, prefiro o modelo safari, de coller o coche e a cudir na súa procura. Esta semana aínda percorrín o municipio de Friol, que mañá celebra esa feira tan bonita que debería estar no calendario oficial da Unesco. Andei na procura de queixos desa terra, que aprezo en calquera dos seus tres estados —fresco, semicurado e curado— porque son un e trino con todos os matices de texturas, recendos e tonalidades de branco/amarelo.

Recoñezo que hai bastante de morriña infantil en saber de onde veñen as cousas, porque durante a infancia en Ribadeo sabía que as mesmas vacas que cruzaban movendo unha pata e despois a outra co vagar de estaren fóra do tempo daban o leite que logo nos traía Anabel á casa na súa Vespino. Unha vez perdín ese privilexio, pero agora teimo en recuperalo, polo que achegueime a Friol para poder coñecer as vacas que serían muxidas nun sacrificio indolente para os meus queixos.

A decisión veume tras comprar un queixo ecolóxico, que vén sendo o que toda a vida se chamou un queixo do país, e atacarme as papilas gustativas unha acidez desagrable. Renunciei á comodidade do imperio para saír de caza.