castelo

O escritor esloveno Vladimir Minác pregúntase nunha reflexión de 1968 'Onde están os nosos castelos?' Castelos no seu país, hainos. Son esveltos, orgullosos, axeitados para calquera rodaxe sobre a posta de longo das adolescentes de vestido longo de gasa e fazulas rubias ben situadas na estirpe dunha monarquía prebostwanática. Ao redor desas fortalezas, a xeito de incómodos cogomelos feotes e pesados, sitúa Minác as drevenice, unhas cabanas cruzadas por columnas e trabes de madeira asentadas con palla e esterco. Neses lares escuros habitaban os eslovenos e nos castelos, os señores húngaros. Minác recoñece que, ao longo dos séculos que desembocaron no XIX, os eslovacos quedaron fóra das escolas e a súa lingua, empuxada ao interior das devrenice pola presión na superficie civilizada dos paquidermos austríaco e húngaro, unicamente dignificada pola Igrexa católica. Cando había que reclutar tropa, os húngaros achegábanse ás devrenice con persoas que saíran delas para convencer aos seus iguais. Esa é exactamente a sensación, malia que agora a diferenza entre os castelos e as cabanas non sexan tan marcada. Fraga deixara a devrenice valéndose da súa intelixencia inabranguible e máis do seu exhicionismo de horario laboral. Pero sempre podería regresar para solicitar o voto porque el cheirara esa mesma lama e esa mesma bosta. Os señores austrohúngaros son sofisticados de máis, pérdense nas corredoiras e falan torpemente o esloveno. Viven dende que naceron no castelo e quedan atoados na braña, que escribiría Xabier Quiroga. Poida que desta vez os eslovenos decidan non votar, porque, para que vote por ti, ou me botas grava na estrada de volta a casa ou logras que me identifique contigo. Nin os tempos están para alcatranar nin é tempo xa de impostar idiomas. Non é que o diga eu, é o que din as enquisas privadas.