doisneau

O Bloque comezou onte unha nova xeira na que é Bloque. Antes non me aclaraba con quen eran os seus militantes: había dende marxindependentistas a liberautonomistas pasando por usuarios recurrentes de tempos compostos sen unha teoría política que os guiase. Xa está. A pasada noite mirei con vagar a foto para ir quedando coas caras a fin de evitarlle a Carme Adán -pola que teño gran respecto dado que pertence a minguada raza dos políticos con biblioteca- pasar pola encarga de presentarnos a Jorquera sen presentárnolo. A través dunha aplicación de internet, tratouno como se fose ese curmán que vén vivir á vila e hai que buscarlle amigos para que poida xogar ao fútbol. Eu sei quen é Jorquera, polo que lamento que estea no limbo do coñecemento xeral porque ten valía, pero sabemos del eu e outro 18 por cento dos galegos; que, para un potencial presidente da Xunta, queda curto. Talvez a iniciativa de traelo de Madrid para o que lle agarda non foi feliz. A maiores dese incidente, o BNG parecía onte Sierra Maestra, con Fidel dividindo os seus en dúas columnas por facer vulto e achegar moral. Empezaron a quedada aplaudindo coma esas bandas adolescentes que suben o volume dos amplis para que non se escoiten os desafines. Pero o Bloque viña desafinado de Amio. Guillerme Vázquez trataba de acalmar onte "aos que están preocupados polo BNG" nun papel moi de speaker de baloncesto antecedendo á enumeración do arsenal de representación pública. Guillerme é médico, sabe que as doenzas teñen parte de compoñente sicolóxica. Cando che informan que che amputaron un brazo e unha perna, e o cirurxián trata animosamente de facerte ver que che quedan outro brazo e outra perna, debes empezar a preocuparte por eles. Con todo, o personaxe máis frustante foi o que o partido adxudicou a Carlos Aymerich. O home, agardando fielmente que acorden del; o partido, tratándoo como cando Felipe lle explicou a Fraga que nunca sería presidente español: non o desprezou no parlamento de San Xerome, limitouse a enclaustralo de por vida co título de Xefe da Leal Oposición. Hai moitos nacionalistas preoupados polo Bloque. Non comprenden que a vitoria mal administrada polos que ficaron nin a derrota de dixestión espesa nos que marcharon causara que unha forza política poderosa se dividise en 2,2/1,8. Por riba, os que se foron non acaban de dar coa temperatura organizativa para acertar no callo. Beiras teima no asamblearismo, que ese xeito que ten a esquerda de acadar a súas máis altas cotas de parálise. Entre mentres, José Blanco anda pescando neste Miño que baixa revolto para poñer contrapesos galeguistas no socialismo galego: escribe correos, chama e convida a xantar a galeguistas e nacionalistas para mover o mercado de verán de fichaxes. Feijoo está inquedo polas sondaxes, pero case certo de que dará sumado para unha vitoria pírrica. Mirado en perspectiva, o país non muda nin se albisca cando o vai facer. Seguiremos agardando por ese cambio con temor a que a Brunete Mediática persuada ás elites políticas de Madrid de que aos galegos tanto nos ten autonomía ca nos ten rexión. O café para todos ferve, logo han servilo coa excusa dos custos. Un subdelegado do Goberno sempre sae máis a prezo ca un parlamento representativo.

Photo: Robert Doisneau