Garry-Winogrand-5

ABEIRO UNHA tendencia parva a ler libros sobre Nova York. Na miña lembranza breve aínda fica Maeve Brenan e no futuro que se me bota enriba, Paul Morand. Nestes días sorpréndome e río con Mi Nueva York, de Brendan Behan (Marbot Ediciones, con preciosas ilustracións de Paul Hogart e tradución de Julio Labí). Lectura a lectura fun construíndo Nova York, malia que nunca a visitei. Presumo que non irei, porque Nova York non mellora moito a Lugo: nós tamén temos campus, pontes grandes e mesmo un equipo de baloncesto. Aínda nos quedan diferenzas, pero non tardaremos en subsanalas. Behan protesta caprichosamente de ter que abonar 250 dólares «por adiantado» para ser admitido nun hospital. Aínda estamos tamén distantes no que atinxe a sistema educativo. O autor irlándés atopou «moitas rapazas encantadoras» cando acudiu a un colexio para dar unha charla. «Son novas e frescas e educadas e len libros e ás veces falan sobre eles. Os seus modais son tan bos que me sorprendeu canta cultura poden producir os cartos; canta inocencia e sofisticación, canta elegancia e mocidade», observa. Se andamos algo máis por eses vieiros, non tardaremos en chegar a eses Estados Unidos no que os cartos marcados na túa conta determinan a túa saúde e máis a túa preparación para o mercado laboral. Imos cara ao sistema da maior calidade que nunca tivemos. O problema é que, como denunciaba Behan, teremos unha educación e unha sanidade excelentes para a maioría da poboación, pero non para toda. Quedará aparte esa minoría que Margaret Thatcher animaba a asumir como «a cota da exclusión». Behan escribiu Mi Nueva York en 1964, hai case medio século.

Photo: New York City (1968) Gary Vinograd