lundi 21 mai 2012

TRES AMANTES DE SEPARACIÓN

TRUMAN CAPOTE inventou a teoría dos Seis Graos de Separación, iso de que Jennifer López e máis eu podemos relacionarnos a través dun máximo de seis amizades, mesmo sen que interveña Marc Anthony. Capote chamábaa O Treñeciño do Amor Internacional. O escritor enviaba cartas a un número amplo dos seus amigos para que fosen dando nomes de amantes que tiveran en común. Fachendeaba, logo, de que situara ao cantante de jazz Cab Calloway e a Adolf Hitler con só tres relacións entre eles. Eu xoguei a Tres Amantes de Separación requerindo... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:31 - Commentaires [0] - Permalien [#]

dimanche 20 mai 2012

A NOITE DOS COITELOS AFIADOS

Un amigo meu fai por comer uns anacos de pan ou algo gastromicamente igual de inane antes de xantar. Se cadra, cando o ves devorando miga antes dunha proposta marabillosa para o padal, sorpéndeste. El logo explica que, se come con fame, non goza. O argumento queda pechado a que llo rebatas cando che razoa que as gañas provocan o acto físico de saciar, que se acomete con présas e mesmo certa violencia xestual. Por riba dese nivel, sitúa a gula coma unha sensación elevada e sabia de quen come polo pracer de saborear os pratos. A... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:09 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 19 mai 2012

O MOMENTO INESPERADO

Un redactor vellote, deses que aínda calzaban zapatillas pola redacción e nunca sabían a mesa na que pousaran a cabicha, sinaloume a parte boa do meu contrato profesional: empezarás a traballar a mediodía e a túa primeira obriga será ler o periódico. Era 1993, a xente aínda tiña que ir ao quiosco e pagar 100 pesetas ou agardar quenda no café para poder lelo. Dende logo, ninguén entraba a traballar co sol chantado en vertical. Como vou tarde para o xornal e o sistema educativo abeira aos meus cativos dende as nove da mañanciña e ás... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:37 - Commentaires [0] - Permalien [#]
vendredi 18 mai 2012

O DÍA NO QUE MORRERON OS ANOS 80

CRUCEIME o domingo con Mark Knopfler, o sultán do swing. Estaba tocando a guitarra na rúa do Doutor Fleming, en Lugo. Esa vía é bastante hixiénica polo da penicilina, pero o músico escocés debe de ser peculiar e arrimárase a un contedor de lixo inorgánico. Confeso que non comentei a noticia no meu xornal. Agardo que non se informen. Calei porque xa estivera a piques de cambiar dúas páxinas preparadiñas para voaren vía satélite ata a planta de impresión, na madrugada dos arrabaldos da cidade. A conta oficial de Umberto Eco anunciara... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:00 - Commentaires [0] - Permalien [#]
jeudi 17 mai 2012

OURENSE ASCENDE AOS BALTARES

O meu tío Santi gardaba tres boinas vermellas de feituras infantís, sempre pranchadiñas pola súa irmá Feli, na parte baixa dun armario marrón con espellos nas portas e inmenso coma Mazinger Zeta. Cada unha para cada tres sobriños seus, machos; machiños, máis ben. Ás veces pechaba a porta e probaba a miña para cruzar o río Kwai ou sentirme un dos tres lanceiros bengalíes. O meu tío mimábaas por se algún dia cadraba ir a Montejurra, a Graceland dos carlistas. Convidoume cando eu sumaba dez anos, cando os desnudos e os mortos. A... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 11:08 - Commentaires [0] - Permalien [#]
mercredi 16 mai 2012

A TEMPERATURA FUCSIA DE CARLOS LUIS

Comparecín tarde no coloquio porque estaba mirando en Odisea un documental sobre a temperatura. Foro Aberto apareceume na televisión en plena rolda de cadeas. Presenteime como espectador serodio xa nas conclusións. Como era xa 15M, dei por suposto o contido, pero dei por suposto en exceso. Falaban sobre cultura galega. Dialogar sobre cultura é un xeito de encher unha hora de televisión cun programa que ben podería ser enlatado de 1984 sen restarlle actualidade: catro argumentos positivos de concordia xeral. Solpor con... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:10 - Commentaires [0] - Permalien [#]

mardi 15 mai 2012

A CULTURA QUE PRODUCEN OS CARTOS

ABEIRO UNHA tendencia parva a ler libros sobre Nova York. Na miña lembranza breve aínda fica Maeve Brenan e no futuro que se me bota enriba, Paul Morand. Nestes días sorpréndome e río con Mi Nueva York, de Brendan Behan (Marbot Ediciones, con preciosas ilustracións de Paul Hogart e tradución de Julio Labí). Lectura a lectura fun construíndo Nova York, malia que nunca a visitei. Presumo que non irei, porque Nova York non mellora moito a Lugo: nós tamén temos campus, pontes grandes e mesmo un equipo de baloncesto. Aínda nos quedan... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 10:34 - Commentaires [0] - Permalien [#]
lundi 14 mai 2012

O BLOQUE EMPEZOU A SER BLOQUE

O Bloque comezou onte unha nova xeira na que é Bloque. Antes non me aclaraba con quen eran os seus militantes: había dende marxindependentistas a liberautonomistas pasando por usuarios recurrentes de tempos compostos sen unha teoría política que os guiase. Xa está. A pasada noite mirei con vagar a foto para ir quedando coas caras a fin de evitarlle a Carme Adán -pola que teño gran respecto dado que pertence a minguada raza dos políticos con biblioteca- pasar pola encarga de presentarnos a Jorquera sen presentárnolo. A través... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 01:34 - Commentaires [5] - Permalien [#]
dimanche 13 mai 2012

BISTEC DE OSO, FILETE DE LEÓN

DURANTE MILENIOS estivemos acoutando o salvaxe. Aínda hoxe non deixamos de facelo, pero comprendimos que salvaxe non remite necesariamente a fero ou brutal. Os colonos de New Amsterdam ergueron en 1652 un muro de madeira e barro para marcar a fronteira norte do seu territorio. Buscaban manter da outra banda o que eles percibían coma salvaxe: indios Lenape, colonos de Nova Inglaterra, os británicos, osos e corzos. A invasión dos bárbaros produciuse e soldados da metrópole derrubaron a parede en 1699. Daquel valado ficaron o nome... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:29 - Commentaires [0] - Permalien [#]
samedi 12 mai 2012

UN NEGRO EN BATA SANITARIA CORRENDO POR LUGO CONTRA A MEDIANOITE

LUGO É UNHA CIDADE de cores tras o solpor. Saín pasear enganado na temperatura porque o día abafounos de sol e a noite non termaba dos 11 graos. O tamaño manexable do noso entramado urbán segue acougándome. Vivo arrimado ao centro, que seica que está na praza de Armanyá, diante do Goberno Civil -onde o civil é Ramón Carballo-, que é de onde saen as vías romanas que comunican Lugo coas outras megalópolis do Imperio, e lévame 40 minutos chegar ao limes capitalino. Andados quince minutos albisquei a Paco, un exprofesor de ximnasia que... [Lire la suite]
Posté par Jaureguizar à 00:29 - Commentaires [0] - Permalien [#]