MARILYN SAIA

 

Todos nacemos escritores. Do mesmo xeito que os homes nacemos futbolistas. Hai un momento da nosa infancia no que pateamos curtamente a pelota por diante dos nosos pés e experimentamos que xeramos valiosos dereitos televisivos. Tamén chega esa tarde concreta de inercia veraniega na que nos sabemos escritores. Ocorréusenos unha idea brillante, polo que nos sorprende de que non houbese ser humano anterior ao que lle xurdira. Como o arrinque do noso relato é tan singular, non deixamos pasar uns segundos antes de estar sentados cun papel e un bolígrafo. Sentímonos tan certos da nosa ensoñación que desprezamos a inseguridade do lápis e a goma recorrendo á solidez indeleble da tinta. Sempre se repite a iniciativa: todos escribimos cinco liñas cheas de ritmo e expresividade, dignas dunha antoloxía. A quinta e a sexta liñas están separadas por un abismo. A inmensa maioría de potenciais xenios da literatura precipítase a ese río perdido e escuro no que afogan os grandes textos coas verdades precisas para extirpar as angustias da humanidade dese xeito lúcido que soamente nos aprenden os arquetipos literarios. Cando un logra saltar a inmensa fenda e pasar ao outro lado, pode considerarse autor. Gay Talese deu o salto a medias porque preferiu narrar a realidade, como conta en ‘Vida de un escritor’, que vén de publicarse en español. Nun libro anterior ‘Retratos y encuentros’, descubríanos na reportaxe ‘Orígenes de un escritor de no ficción’ o xeito no que aprendeu as técnicas da información e do relato: escoitando as discretas entrevistas que a nai lle facía ás clientas na súa tenda de moda.

Photo: The girl. Elliot Erwitt