EO Hoppe

A mañá espertara gris e cruel. O ceo estaba tan cincento sobre aqueles montes que os prados semellaban televisores apagados. Un sirio conducía un todoterreo que palidecera co andar dos anos. Soaba unha casette de Asmahan, unha cantante dos anos 30 que usou a súa sona no cine para espiar a prol dos aliados. A súa voz soaba tan amable coma a actitude do condutor, Issam Algnam, alcalde do concello lucense de Muras polo Partido Popular. Issam aceptara conducirme para escribir sobre aldeas abandonadas. Levoulle tempo escoller tres para facer unha ruta porque hai a esgalla. Percorremos quilómetros reconfortado eu por Asmahan e polo alento longo de conversador do guía. O rexedor non se despistaba dunha casa acesa para deterse saudar. Contar non as contei, pero non foron demasiadas. Muras pelexa agora para que non lle pechen a única oficina bancaria co seu alcalde á fronte da traballosa marcha polo deserto. Isaam argumenta que é rendible. Pregúntome canto tardará en baleirarse o aforro de resistencia rural. Xoán Camilo, veterinario en Chantada, confesoume aí atrás que xa non sanda animais, senón persoas: "Fago máis de psicólogo ca de veterinario". O alcalde de Muras desatou a carraxe hai días exclamando que "o animal máis castigado nesta terra é o home". Issam procede da minoría drusa, coma Asmahan, quen levou a loita polos seus ata a fin, ata a súa fin.

Photo: Metro station at the British Museum (1937) E.O. Hoppe