WALKER EVANS

 

NA FEIRA DO libro de Pontevedra de 1996 topei a Ignacio Chao. Como amigos que somos, achegueime a saudalo. El acababa de tirar un libro meu, Todo a cen (Sotelo Blanco), á súa piscina crítica, como facía Umbral coas obras que non lle prestaban. Segundo me achegaba, empezou a poñerse roibo como se lle estoupara un pemento de Padrón no padal. Botou o corpo para atrás e tendeume unha man tan morta coma a da noiva do conto O dedo —que escribiu no século XVI o rabino Isaac Luria—. Advertinlle de que non deixaría de saudalo porque non lle gustasen as miñas novelas porque é algo que lles acontece a moitos lectores. Anos despois, Chao aceptou editarme O contador de estrelas e axudoume a lindar o texto con consellos valiosos. Hai ben que non nos falamos, pero sigo queréndoo ben. O crítico Ignacio Echevarría houbo de cesar na actividade feroz de comentar novidades nun xornal maior  tras furar unha vía de auga na botadura de El hijo del acordeonista, de Bernardo Atxaga. Echevarría asegurou hai días que, para exercer o seu oficio, hai que ser un eremita e ter menos de trinta anos: a partir dese tempo déixase un vencer pola misericordia e a amizade. Suso de Toro reprochoulle a desconsideración que amosa cara ás novelas en canto son unha xeira de anos. Non entendo que un escritor que decide expoñer a súa obra á opinión xeral pretenda evitar que se lle apunten os defectos cun punteiro láser. Aínda que tamén me desconcerta a falta de costume de retrucar ás críticas á obra propia, que non deixa de ser unha obra exposto á opinión de calquera que pase por alí. O que me reconforta é que isto non acontecen en Galicia, onde os críticos teñen un adosado na Asociación de Escritores, que vén sendo coa se un colectivo de presos crea unha sección para xuíces.

Photo: Walker Evans