FUME 

Unha amiga de Eric Blair recoñece que "era coma unha vaca cun trabuco". Confesa que "chorabamos de risa comentando os textos que nos dera a ler". O aspirante a escritor rexeitara unha educación oxbridge. Marchara servir como policía do Imperio naquela India británica que avanzaba cara atrás na flecha do tempo, cara á súa fin nun século XX que empezaba a bulir. Cinco anos tardou en reparar que odiaba ser un "axente da dominación do home polo home". Quería ser novelista. Precisaba experiencia. Alguén misericordioso bisboulle que, preferentemente, precisaba lecturas. Malia ser novo, obviou a modernidade. Foi abrindo e lendo, un a un, os volumes da biblioteca vitoriana e eduardiana da casa. O seu estilo renxía de ranciedade tardoimperial, pero mellorou. Os amigos atopaban menos motivos para o escarnio. Eric Blair avanzou outro paso. Na inhóspita invernía de 1928, disfrazouse de esmoleiro e procurou unha pensión que prometía "boas camas para solteiros". Moitos interpretan a conversión en esmoleiro como a mudanza nun "santo laico, a conciencia da súa xeración". Eric sentíase coma un aventureiro das novelas de Tobias Smolett: un Roderick Random, un cabaleiro dobregado pola picaresca mundana. Asinou a experiencia coma George Orwell. O alcume, soado despois pola parodia tráxica do comunismo, foi honrado o luns en toda Gran Bretaña.