41_1_mg_0465_salton_sea_ca_edit_livebooks

 

Manolo de Charo sabe agardar. Aprendeu a fins de 1990 cando andaba embarcado nun petroleiro de 270 metros de eslora. "Mandábanos apagar as luces, estar calados e agardar", lembra daquel inverno de guerra no Golfo Pérsico que contrasta co seu sorriso tímido e cálido. As esperas matutinas en Rinlo son máis xélidas, pero están exentas de tensión. Manolo agarda ás once da mañá para que Gerardo devolva o fluxo sanguíneo ao apagado bar da confraría. O mariño xubilado saúda a Moncho e Suso, que se dirixen á outra banda da ponte, cando pasan ante el. Manolo mira a través duns lentes grandotes cara ao guindastre que instalou a Xunta no porto para subir e arriar as lanchas. "Antes había un de manivela que funcionaba estupendamente", apunta Suso Rañón. A súa substituta acabou prexubilándose por falta de lanchas, "que agora están nas palleiras". Antes, soubo da forza do mar. Houbo un temporal tan bravo que levou o guindastre "ao rastro", describe Suso abrindo as mans e vocalizando coma se describise un monstro mariño. Na actualidade, o elevador parece outra parodia máis das dotacións innecesarias xurdidads da bonanza: conserva a cor azul comesta por manchas de óxido.

a reportaxe segue en El Progreso

Photo: Canadian Cowboy (Salton Sea, Canada). John McLean