macbeth-1948-08-g

 

A LITERATURA testamentaria debe de ser a lida con máis detemento, e, dende logo, a que máis interpretacións xera. O testamento máis estrafalario que lin foi o de Franco. As monxas que me daban clase en Ribadeo percibiron que debían informar a nenos de dez anos sobre as encargas colectivas que nos deixaba o ferrolán e expuxeron o testamento nun póster na nosa aula. A súa lectura aínda conmove: «Pido perdón a todos, como de todo corazón perdoo a cantos se declararon os meus inimigos, sen que eu os tivera como tales». Retranca nidiamente galega. Curzio Malaparte cualifica esta actitude tan soberbia, tan elevatoria da propia condición humana, como «técnica da divinidade artificial». Pode lerse en Muss/El gran imbécil’ (Sexto Piso), os ensaios que lle brindou a Benito Mussolini. Malaparte acabou odiando bravamente ao dictador, pero máis aos italianos. Sobre os seus concidadáns afirmaba que se fose «un pobo cheo de dignidade civil, non aturaría unha tiranía vinte anos, non se fiaría do socorro das armas estranxeiras». Acusábaos de aceptar unha ditadura usada por Mussolini «como medio de impoñer aos italianos a idolatría de si mesmo». A maiores dun goberno sen respecto ás vontades alleas e con leis arbitrarias tanto na redacción como na aplicación, os ditadores acaban sendo absoltos polos transcurso do tempo. Sinto vergoña cando releo ‘En pé!’, aquel poema wagneriano de Ramón Cabanillas sobre Pardo de Cela como para empezar a imaxinar todas as novas exculpacións que traerá canda si o testamento do nobre. Para min, non pasa de ser Macbeth, a pérfida Lady Macbeth.