abou

 

Chritopher Hitchens asegura nas súas memorias, Hitch-22 (Debate), que un amigo xudeo lle contaba que o fígado representa para ese pobo a unión de pais e fillos por ser o órgano máis pesado. Non me atrevo a dubidar do que conta o xornalista, por moi esaxerado que o vexa; menos, tras ler a Abbott Joseph Liebling aprezando nos anos 60 que «dende que os médicos franceses descubriron a existencia do fígado, a vida gala vén sendo construída arredor dese órgano». Denunciaba en Fome de París (Ediouro) que «a cautela corrosiva substituiu á antiga imprudencia». Liebling refería o seu temor acordando do fígado do seu amigo Maurice Curnonsky. Se ben o gastrónomo facía unha soa comida por día, adoitaba papar un prato dese pesado prato provenzal que se chama cassoulet, un estofado de fabas con fígado de oca confitado. A falta de probalo, fágome unha idea co sarrabulho que xantei por veces en Porto. Curnonsky remataba os xantantes cunha procesión de anacos de pan con foie gras de ocas criadas no Périgord Noir. Esa pasta marronácea achega contido por si mesma para varios capítulos da historia do bo xantar francés, aínda que prefiro o fígado encebolado como prato superior en honestidade e sabor. De feito, sinto unha desconfianza xeral cara a todas as pastas elaboradas que se untan. (seguir lendo)

Photo: Le blog du Clos Romain