pot au feu

Cada vez que dispoño dun día de lecer, como o de mañá, sento unha morriña feroz de poñer unha pota no lume e abandonala á lenta entremestura de olores e sabores, uns penetrando no cerne dos outros, nunha delongada cocción matutina. Mañá tampouco vai ser. Relerei, en compensación, a pasaxe de Fome de París (que lle debo, eternamente, a Manuel Barreiro) na que Abott Joseph Liebling erixe o pot-au -feu como "a gloria fundadora da cociña francesa". Tras citar a recomendación de Dumas de manter a garda dun cociñeiro durante as sete horas que require a preparación vagarenta "dunha carne de seis a sete quilogramos que debe ferver sete horas nun caldo de carne fervido xa sete horas no día anterior". Liebling lamenta que o prezo do gas e a saída a traballar das mulleres" como indicios da decadencia culinaria do proletariado galo. O proceso aínda se delonga se a receita pretendida é unha carne de vaca fría con cenouras como a que descubro en Marcel Proust. La memoria recobrada (Plataforma Editorial), de Patricia Mante-Proust. O texto cita Á sombra das rapazas en flor, onde Marcel Proust detalla que o Señor de Norpois se felicita de poder gozar "un estofado de vaca no que a xelatina non cheira a cola e a vaca adquiriu o recendo das cenouras. E incrible!"