mailer and breslin

Gay Talese soaba como candidato ao Príncipe de Asturias que se fallou esta semana. Teríame prestado que llo concedesen, el supoño que opinaría con indiferenza sobre o galardón. Sería un recoñecemento a todas as figuras do Novo Xornalismo, cuxa historia estou gozando grazas a La banda que escribía torcido (Libros del K.O.), de Marc Weingarten. Gustaríame mirar ao fillo do xastre italiano no escenario do Campoamor cun deses traxes a medida e botoadura de nácar. Empezou a vestilos cando entendeu que o xornalista protagoniza a súa crónica. Aprendeulle esa lección a Tom Wolfe, pero este prefería vestir de dirixente agrario do interior dos Estados Unidos, como o seu pai. Mesmo cando se drogaba cos hippies, sen saber aínda que significaba o termo, vestía de chaqueta e pantalón brancos. As súas gravatas anchas desagradaban na redacción do New York Tribune a todos agás a Jimmy Breslin. Ao contrario dos seus compañeiros de movemento, Breslin pretendía estar á marxe da súa sinatura e pasar desapercibido malia imitar o seu físico a envergadura similar ao de Rocky Marciano. Breslin explicoulle a Wolfe que o único complemento de gardarroupa importante para un periodista eran uns zapatos cómodos e folgados: «Informar consiste en usar os teus pés. Non hai crónicas no primeiro andar, todo o que interesa acontece catro ou cinco andares máis arriba». Breslin botaba o día nas rúas de Nova York tomando notas. Despois, como acabaría confesando, pasaba vergoña ao cruzarse os compañeiros no metro «sabendo que eles marchaban para a casa e a máquina de escribir agardaba por min».

Photo: Norman Mailer and Jimmy Breslin. 1970