bill-evans-19653

Antonio Muñoz Molina provocábame un rexeitamento visceral. Os motivos eran tan diversos como evanescentes. A raíz do Príncipe das Letras acordei del. Atopárao o pasado sábado, folleando un Babelia, no Agarimo. Nese 24horas, onde miro adoito con frustración unha copia en vinilo do Sunday at the Village Vanguard de Bill Evans, dei asentadas algunhas razóns da miña desaprobación: a súa falta de sentido do humor, a carraxe que me provocan os intelectuais que nunca dubidan de que todo feito cultural que se produza en España remite a Madrid e a forzada grazeta continua da súa muller, Elvira Lindo. Todo relacionado con el, pero case que todo externo a el. O disco levoume a pensar que, se cadra, non son tan moderno como presumo: arrecunchei o xiradiscos dos meus avós, un Philips de lámpadas en maior gloria do Spotify e agora carece de sentido que merque un plástico negro porque non teño onde escoitalo. Con todo, Molina descubriume o fotógrafo Roman Vishniac e iso paga todo o malestar intelectual que me provocara Ardor guerrero (Alfaguara). As súas historias da puta mili no pleistoceno ditatorial non me motivaban. Foi unha encarga que me fixo o xornal. As memorias falaban de Pepe Rifón (*), un lider do nacionalismo dos 70, ao que, porén, Muñoz Molina tiña en caudalosa estima. Lembro que Rifón morría ao xeito no que un heroe forza a construción dun mito: nun accidente de tráfico cando se dirixía a unha concentración do Bloque. Non podo concretar os datos porque devolvín o libro a Alfonso Riveiro, quen mo emprestara. Como aínda teimo no álbum de Evans, andei fuchicando en internet para atopar unha referencia nun artigo que Muñoz Molina dedica a un amigo finado. Ese apuntamento, outro factor externo, acabou de acomodar a miña visión do Príncipe das Letras Españolas, aínda que el o ignorará sempre. Imaxino que tampouco saberá que Bill Evans era tan sensible que sobreviviu as derradeiras semanas alimentándose de caramelos.

Photo: Bill Evans

(*) rectifico o nome grazas a Xesús Fraga